„Flanklin jeździł na lolkach”

TVN Style: 33 niezapomniane bajki

Też znam paru ludzi jeżdżących na lolkach. I są równie pocieszni, co bohaterowie kreskówek takich jak „Franklin”.

[ALBO] Staję się konserwą.

Ostatnio stacja ‘Ale Kino’ wyemitowała dwie wersje „Przylądku strachu” – jedną (w reżyserii Thompsona) z 1962 roku i drugą scorsese’owską z 1991. Filmy te poleciały jeden po drugim, dzięki czemu można było sobie na świeżo porównać obie wersje. Podaruję sobie zestawianie w pary aktorów grających poszczególne role [Peck - Nolte; Mitchum - De Niro; blablabla]. Co rzuciło mi się w oczy kiejby wściekła małpiatka, to zupełnie inne podejście do przedstawiania widzowi przemocy.

1) PS’62 nie jest tak krwawy jak PS’91; sam moment śmierci jest praktycznie nieilustrowany… ->

2) …boimy się tego, czego nie widzimy; co nas bardziej przeraża?

a) jak ktoś umiera nagle poza kadrem, czy jak widzimy postać rozpruwaną granatem odłamkowym,

b) najstraszniej zwizualizowany blob zabójca, czy też niematerialna śmiercionośna siła;

Za w miarę oczywistymi odpowiedziami idzie kolejny wniosek… ->

3) …że unikanie jawnej, ordynarnej i krwioociekającej przemocy w filmie grozy powoduje wytworzenie świetnej bazy klimatycznej! U widza narasta niepokój -> napięcie -> strach. PS’62 dużo lepiej manipuluje uczuciami widza niż PS’91 – poprzez niedopowiedzenia kieruje nas na emocjonalny tor osaczenia i niepewności.

Zawsze istnieje też ta druga opcja – robię się konserwą i po prostu nadmiar krwi wydaje mi się nieprzyzwoity, a niedługo do snu będę słuchał Mietka Fogga i rozwiązywał Dwieście Panoramicznych.

//W ramach postskryptumu polecam obejrzeć tę scenę z Mulholland Drive.  Niepokój -> napięcie -> strach.

- Dzień dobry, czy jest piwo?

- No jest.

- A z lodówki?

- Nie.

- To dlaczego go pan nie wstawił do lodówki?

- Bo by mi je od razu wykupili.

Buahaha haahahahaha hahahaha. Ojapierdolę i skaczę z motoru na ciężarówkę.

___________________________________________________

Wszedłem ostatnio na bardzofajnybloog starego kumpla z liceum. Pomijając fakt, że niejednokrotnie reagowałem na jego notki jak cola+mentos, to w szczególności chciałem zacytować coś, co pasuje również i do mojej osoby:

- Czy mógłby pan podać trzy pierwsze litery swojego nazwiska?
- Nie.

No fantazja.

balloons, balloons are slightly falling down… down… down…

D.S.R.N. – „Balloons”

Przerażającą, ale i rewelacyjnie zróżnicowaną. Klimatyczną. Potrafiącą ścisnąć serducho. Zmiatającą z powierzchni ziemi. Rozwalającą organizm na tryliony kawałków. Olśniewającą.

Dzięki, Garm, że mogłem Ci uścisnąć grabę. Większego kozaka na scenie muzycznej nie ma.

ULVER.

***W radiu Bojl-Air: Mike Oldfield – ‘Weightless’.

AAAAAAAAAAAA! ! !